Wstyd

Fenomen wśród seriali dla młodzieży? Koniec z wydumanymi problemami idealnych, niemal sfotoshopowanych nastolatków, którzy w realnym świecie, poza kamerą mają tak naprawdę po 25 lat na karku? Na to wygląda.

SKAM, bo tak nazywa się owy serial, na który natknęłam się zupełnie przypadkiem. Swoją premierę maił w 2015 roku, jednak popularność zyskuje dopiero ostatnio. Zaraz powiem dlaczego. Ale najpierw parę słów. Jest to norweski serial, a tytuł w tym języku oznacza 'WSTYD'. Swojej premiery na razie doczekały się 3 sezony, ale dzięki pozytywnemu odzewu, kolejne są 'w przygotowaniu'.  Julie Andem, tak właśnie nazywa się twórca tego serialu. Ta niepozorna 30-latka, niemająca zbyt wiele wspólnego z żadnymi projektami zarówno większymi jak i mniejszymi odpowiada za całokształt tego serialu. To ona go pisze, ona reżyseruje. I nie pozostaje nam nic innego jak składać pokłony. Każdy sezon składa się z kilkunastu odcinków, których czas trwania jest NAPRAWDĘ zróżnicowany. Pojawiają się zarówno 12 min jak i takie 50 min. Szczerze mówiąc, po raz pierwszy spotkałam się z taką dobrowolnością. Serial opowiada o grupie młodzieży uczęszczających do Hartvig Nissen (Św Hardwiga), liceum w Oslo. Jest to tzw 'szkoła dla bogatych dzieciaków'; uczniowie często mieszkają sami, mają własne samochody, a ich relacje z rodzicami są nieco inne niż takie przeciętne. W każdej z trzech serii zobaczymy innego nastolatka w roli głównej.  W pierwszym sezonie poznamy Evę, w kolejnym Noorę, a w trzecim Isaka. Problemy, z którymi się zmierzają nie są wydumane i nierealne, jak to zwykle w telewizji bywa, ale opowiadają o tych mniej i bardziej poważnych, z którymi codziennie zmierzają się współcześni ludzie na całym świecie (począwszy od samotności, problemów z chłopakiem, narkotyków, skończywszy na molestowaniu i orientacji seksualnej).  Serial jest dość nietypowy, biorąc pod uwagę np. sposób dystrybucji. Pojedyncze sceny publikowane są w realnym czasie, a bohaterowie prowadzą własne social media, np. Instagram. Tworzy to iluzję, że wszystko co oglądamy, dzieje się naprawdę, a bohaterowie są prawdziwi. Osobiście naprawdę bardzo podoba mi się ten pomysł. Dodatkowo serial nie miał typowej kampanii promocyjnej (początkowo nie miał nawet wychodzić poza granice Norwegii!), ale autorce zależało na tym, aby młodzież sama odkryła SKAM, bo oczywiście kto chciałby oglądać serial polecony przez rodziców czy nauczycieli..Co do aktorów, nie są to zawodowi artyści, tylko uczniowie z całej Norwegii. Na planie można zobaczyć ich naturalnych, bez make-up'u i tej całej aktorskiej charakteryzacji. Julie przez niemal rok jeździła po kraju, przesłuchując kolejne osoby. Co ciekawsze, scenariusz i bohaterowie zostali napisani na podstawie osobowości aktorów, a nie na odwrót. Na planie nie zobaczymy prawie osób dorosłych, twórcom zależało na tym, aby to nastolatkowie sami rozwiązywali swoje problemy.

Aktualnie jest to jeden z moich ulubionych seriali, i naprawdę gorąco polecam, wszystkie trzy sezony wciągnęłam jednym tchem.
Zapraszam do zobaczenia :)

Zdj
https://media.npr.org/assets/img/2016/07/27/stranger-things-smaller_wide-99c8faf29a458cf6e5be0fd505a4ebdf8bc337ef.jpg?s=1400