Poldark

Zaczęło się od sagi autorstwa Winstona Grahama, której pierwsza część (z dwunastu) ukazała się w 1945 roku, szybko zdobyła popularność i można powiedzieć, że okazała się hitem tamtych lat. W 1975 BBC wypuściło serial oparty na sadze Grahama, który do dziś cieszy się powodzeniem, zwłaszcza wśród starszych telewidzek. Jednak nie ten 42-latek jest atrakcją tego wieczoru, ale jego młodszy kuzyn, zrodzony w 2015 roku ponownie przez stację BBC. 

Może najpierw krótki, opis fabuły.

Ross Poldark (Aidan Turner) zaginął podczas wojny w Ameryce. Po latach, gdy rodzina wreszcie pogodziła się z faktem, że już nigdy nie go nie zobaczą, okazuje się, że przeżył i wraca do rodzinnej Kornwalii. Po powrocie do domu Ross odkrywa, że nic nie jest już takie samo jak kiedyś. Jego dawne życie legło w gruzach. Dowiaduje się bowiem, że nie tylko odziedziczony po ojcu folwark i kopalnia marnieją, ale także, że jego ukochana, Elizabetch (Heida Reed), zgodziła się na ślub z jego własnym, mieszkajacym po sąsiedzku kuzynem, a zarazem jednym z jego najlepszych przyjaciół.  Mimo przeciwności losu oraz podstępnego, zachłannego wuja, Ross postanawia zostać i zacząć nowe życie. Co oczywiście nie jest łatwe, gdyż nadal darzy uczuciem Elizabeth i nie zapowiada się by miało się to zmienić. Przeprowadza się na perypetia, rezygnując z wygodnego życia na dworskiej posiadłości. Czuje się bowiem odpowiedzialny za biedną społeczność mieszkającą w tamtych okolicach. Podupadające okoliczne kopalnie miedzi były często jedynym źródłem dochodu kornwalijskich robotników, którzy teraz marnieją na bezrobociu. Jak można się domyśleć, Ross będzie walczył walczył do końca by pomóc przetrwać biedakom, gdyż to właśnie on, jako jeden z niewielu traktuje ich jako równych sobie, postrzega ich jako pełnoprawnych ludzi, a nie bezwartościowych prostaków. Po drodze zabiera ze sobą prostą dzewczynę z jarmarku, Demelzę (Eleanor Tomlison), która staje się jedną z głównych bohaterek serialu. Mimo, że gości u niego tylko jako służba domowa, szybko roznoszą się plotki o romansie pana ze służką. To tylko plotki. Do czasu. Zadawanie się z plebsem oczywiście wpływa na jego imię wśród wyższych sfer, ale taki właśnie jest Ross Poldark. Honorowy i po prostu za dobry.

Jest wiele różnych opinii na temat tego serialu. Krytykują go głowinie osoby posiadające już doświadczenie z tzw. historycznymi sagami rodzinnymi, do których nie należę.  ''Przewidywalna i prosta fabuła'', ''jednowymiarowi bohaterowie''. Przy tym pierwszym niechętnie muszę się zgodzić, ale z drugiej strony, ta prosta fabuła przedstawiona jest w taki sposób, że po prostu wciąga i przejmuje. Dodatkowo można dowiedzieć się czegoś o brytyjskim przemyśle, prowadzeniu interesów czy systemie społecznym, co dla osób nieobeznanych do końca z tematem jest także ciekawą odskocznią od codzienności. Co prawda, przy niektórych bohaterach np. Elizabeth brakuje mi trochę pełnowymiarowości, ale może to się zmieni w kolejnych sezonach. Na co zwróciłam szczególna uwagę? Zdjęcia, zdecydowanie. Dobrze prowadzona kamera, piękne ujęcia i jeszcze piękniejsze widoki. Kornwalia to zdecydowanie jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie.

Kończąc, zdaję sobię sprawę, że Poldark nie wszystkim przypadnie do gustu, osobiście nie jest moim ulubionym serialem (chyba preferuję trochę więcej akcji z nutką tajemnic) ale zdecydowanie jest wart polecenia. 

Założę się, że po obejrzeniu zapragniecie odwiedzić Kornwalię równie mocno, jak ja. 

Do zobaczenia :*

Shadowhunters

Czas na szczerą recenzję, i uprzedzę Was, nie zapowiada się tu na wychwalanie pod niebiosa. Przyjrzymy się dzisiaj serialowi ''Shadowhunters'' (dosłownie oznacza ''Łowcy Cieni'', jednak trzymajmy się oryginalnemu tłumaczeniu ''Nocni Łowcy'')

(hm.)

Na początek kilka ogólnych słów.  

Serial miał swoją premierę w styczniu 2016 roku, wyemitowany przez stację Freeform.  Powstał jako adaptacja serii książek młodzieżowo-fantasy Cassandry Clare. Jest to drugie podejście wprowadzenia tej historii na ekran. W 2013 roku powstał film bazowany na podstawie pierwszej części z danej serii o tym samym tytule "The Mortal Instruments: City of Bones'' (''Dary Anioła: Miasto Kości''), w roli głównej wystąpili Lily Collins i Jaime Campbell Bower. 

Może zacznijmy od początku. Zwróciłam uwagę na ten serial z kilku powodów. Po pierwsze był bardzo promowany na różnych social mediach, więc trudno było o nim nie słyszeć. Po drugie i zdecydowanie ważniejsze, jak już wcześniej wspomniałam jest to serial bazowany na serii książek, będących moją miłością z czasów wczesno gimnazjalnych. Nadal mam do tej historii wielki sentyment, mogąc nazwać siebie 100% fanką. Oczywiście, że miałam wysokie oczekiwania. 

I niestety, czekało mnie duże rozczarowanie. 

Na pierwszy rzut idzie dobór głównych aktorów. O ile nie mam nic do Aleca, Isabelle, i Simona, to zupełnie nie rozumiem jakim cudem casting wygrali aktorzy wcielający się w role Clary i Jacea, czyli jakby nie patrzeć, dwójki głównych bohaterów. Po pierwsze wygląd, ale to można odpuścić, zależy w dużej mierze przecież od gustu i wizji autora. Ale gra aktorska? No proszę. Gdzie ta silna, inteligentna i niezależna Clary? Kat gra ją tak, jakby była słodką, głupiutką, nie do końca ogarniająca to co się woków niej dzieje amebą. A Jace? Gdzie sie podział jego łobuzerski uśmiech i cięty język? Co tam na planie robi ten sztywniak?

Kolejny zarzut przychodzi mi do głowy, ale chyba odpuszczę, chodzi bowiem o efekty specjalne. Z tymi bywa różnie. 

Jeżeli chodzi o akcję to bywa przewidywalna i miejscami oklepana.

Może czas na kilka milszych słów. Zdecydowanie podołał wątek Maleca, wszyscy czytający książkę wiedzą, co mam na myśli, więc nie zamierzam spoilerować. Chociaż przyznam, że zabrakło mi czegoś w grze aktorskiej Magnusa (Harry Shum Jr), jednak taka wersja także jest interesująca. 

Sama nie wiem, czy ten serial jest warty obejrzenia, czy to tylko strata czasu. Jednak myślę, że dam mu jeszcze jedną szansę w 2. sezonie, jeśli znajdę parę chwil i pozbieram resztki chęci. Pierwszy sezon zdecydowanie mnie zawiódł, dlatego nie mam pewności czy będę go kontynuowała.

Do zobaczenia:) 

Zdjęcia:

09a5def25fc7e711cb29534e450ecd7b.jpg

7 powodów dla których warto oglądać ''Sherlocka'' BBC

1. Klasyczna historia opowiedziana w nowoczesny sposób: Powstało już wiele adaptacji opowiadań sir Arthura Conan Doyle'a. Jednak ''Sherlock'' BBC różni się od reszty tym, że jego akcja została przeniesiona do XXI wieku. Ze wszystkimi konsekwencjami. Bohaterowie używają smartfonów, GPS'ów, a nowa technologia jest całkowicie normalną częścią zarówno naszego świata jak i tego w głowie Sherlocka

2. Przedstawienie toku rozumowania geniusza: jest ciekawym urozmaiceniem podczas oglądania. Zamiast długich wyjaśnień bohaterów, na ekranie widzimy ruchomą mapę myśli, dzięki czemu widzimy świat zagadek dokładnie tak, jak najbardziej inteligentny detektyw świata.

3. Przygody nie znają granic: kolejne sezony, odcinki, minuty nadal zaskakują. Nie może bez tego żyć John Watson, nie możemy żyć my. Emocje sprawiają, że serial całkowicie pochłania naszą uwagę!

4. Inteligentny i ostry jak brzytwa brytyjski humor: mogę uznać, że to jeden z najlepszych plusów tego serialu. Zabawne dialogi ''Sherlocka'' potrafią rozbroić widza w najbardziej dramatycznym momencie.

5. Jim Moriarty jakiego świat jeszcze nie widział: kontrowersyjny, szalony, ekscentryczny i jednogłośnie po prostu genialny. Anderw Scott naprawde się wykazał. Szczerze powiedziawszy, to jedna z najlepszych postaci tego serialu.

6. Relacje Sherlocka z ludźmi: każdy, kto oglądał, wie co mam na myśli. Genialny umysł wśród tych przeciętnych. Głęboka więź, łącząca go nie tylko z Johnem, ale także z największymi wrogami. Rodzinne relacje z ''tym mądrzejszym'' bratem, a także stałe dissowanie Andersona. Chyba nigdy się nie znudzimy!

 


7. Benedict Cumberbatch: To kolejny powód dla którego warto obejrzeć ten serial. Doskonały aktor wcielający sie w rolę tytułowego bohatera. Świetna gra aktorska. Kwintesencja całego projektu. Każdy zgodzi się, że Benedict pasuje idealnie, i chyba nikt nie potrafi wyobrazić sobie innego aktora na jego miejscu!

Do zobaczenia:)


Zdj:
sherlock-800x800.jpg
4.png
42bf5eec13d4643ff395bd0eafb5be37.jpg
anigif_enhanced-buzz-31055-1377455496-18_preview.gif
Another+oldie+but+its+fairly+humorous_74b66b_4826717.jpg
anigif_enhanced-buzz-29745-1377456357-6_preview.gif
812594313-james_jim_moriarty_sherlocked_sherlock_holmes_meme_quotes.jpg
tumblr_mfx5ma2uZh1s1jujwo1_500.gif
sh3_3_3_wide-e9d45fe8f843df5ac1eaaef86b3bb487d7acfc36-s900-c85.jpg

Historia zaczyna się w dniu, kiedy bliźniaki Blossom zrobili sobie wycieczkę

Pod koniec stycznia miał swoją premierę serial Netflixa oparty na komiksach wydawnictwa Archie Comics.

Riverdale. Na chwilę obecną trudno mi cokolwiek powiedzieć, wyszło dopiero parę odcinków. Włączyłam go nie mając zupełnego pojęcia o fabule, szczerze mówiąc to myślałam, iż będzie to jakiś lekki serial młodzieżowy, idealny aby się zrelaksować, taki na 'odmóżdżenie'. No cóż, w mówiąc skrócie, myliłam się. Jest to dramat. Unikając spoilerów, powiem pokrótce. Akcja rozpoczyna się w niedużym miasteczku, Riverdale, gdy dowiadujemy się o tajemniczej śmierci jednego z uczniów tamtejszego liceum, Jasona Blossoma. Początkowo wszystko wydaje się całkiem zwyczajne. Potem jednak odkrywamy kolejne mroczne tajemnice tego niepozornego miejsca. Trudno tutaj cokolwiek powiedzieć, aby nic nie zdradzić..W każdym bądź razie, muszę przyznać, że trzyma w napięciu od samego początku, wraz z stale towarzyszącym uczuciem lekkiego niepokoju. Jestem naprawdę ciekawa, jak to dalej się rozwinie. Zobaczymy.

Do zobaczenia :)

Zdj
http://cdnph.upi.com/ph/st/th/3331479397841/2016/i/14793981724909/v1.5/The-CW-dates-Archie-series-Riverdale-shuffles-Supernatural-and-Legends-of-Tomorrow.jpg?lg=5
https://i2.wp.com/mustgeektv.com/wp-content/uploads/2016/12/Riverdale-event.jpg?fit=721%2C403

Wstyd

Fenomen wśród seriali dla młodzieży? Koniec z wydumanymi problemami idealnych, niemal sfotoshopowanych nastolatków, którzy w realnym świecie, poza kamerą mają tak naprawdę po 25 lat na karku? Na to wygląda.

SKAM, bo tak nazywa się owy serial, na który natknęłam się zupełnie przypadkiem. Swoją premierę maił w 2015 roku, jednak popularność zyskuje dopiero ostatnio. Zaraz powiem dlaczego. Ale najpierw parę słów. Jest to norweski serial, a tytuł w tym języku oznacza 'WSTYD'. Swojej premiery na razie doczekały się 3 sezony, ale dzięki pozytywnemu odzewu, kolejne są 'w przygotowaniu'.  Julie Andem, tak właśnie nazywa się twórca tego serialu. Ta niepozorna 30-latka, niemająca zbyt wiele wspólnego z żadnymi projektami zarówno większymi jak i mniejszymi odpowiada za całokształt tego serialu. To ona go pisze, ona reżyseruje. I nie pozostaje nam nic innego jak składać pokłony. Każdy sezon składa się z kilkunastu odcinków, których czas trwania jest NAPRAWDĘ zróżnicowany. Pojawiają się zarówno 12 min jak i takie 50 min. Szczerze mówiąc, po raz pierwszy spotkałam się z taką dobrowolnością. Serial opowiada o grupie młodzieży uczęszczających do Hartvig Nissen (Św Hardwiga), liceum w Oslo. Jest to tzw 'szkoła dla bogatych dzieciaków'; uczniowie często mieszkają sami, mają własne samochody, a ich relacje z rodzicami są nieco inne niż takie przeciętne. W każdej z trzech serii zobaczymy innego nastolatka w roli głównej.  W pierwszym sezonie poznamy Evę, w kolejnym Noorę, a w trzecim Isaka. Problemy, z którymi się zmierzają nie są wydumane i nierealne, jak to zwykle w telewizji bywa, ale opowiadają o tych mniej i bardziej poważnych, z którymi codziennie zmierzają się współcześni ludzie na całym świecie (począwszy od samotności, problemów z chłopakiem, narkotyków, skończywszy na molestowaniu i orientacji seksualnej).  Serial jest dość nietypowy, biorąc pod uwagę np. sposób dystrybucji. Pojedyncze sceny publikowane są w realnym czasie, a bohaterowie prowadzą własne social media, np. Instagram. Tworzy to iluzję, że wszystko co oglądamy, dzieje się naprawdę, a bohaterowie są prawdziwi. Osobiście naprawdę bardzo podoba mi się ten pomysł. Dodatkowo serial nie miał typowej kampanii promocyjnej (początkowo nie miał nawet wychodzić poza granice Norwegii!), ale autorce zależało na tym, aby młodzież sama odkryła SKAM, bo oczywiście kto chciałby oglądać serial polecony przez rodziców czy nauczycieli..Co do aktorów, nie są to zawodowi artyści, tylko uczniowie z całej Norwegii. Na planie można zobaczyć ich naturalnych, bez make-up'u i tej całej aktorskiej charakteryzacji. Julie przez niemal rok jeździła po kraju, przesłuchując kolejne osoby. Co ciekawsze, scenariusz i bohaterowie zostali napisani na podstawie osobowości aktorów, a nie na odwrót. Na planie nie zobaczymy prawie osób dorosłych, twórcom zależało na tym, aby to nastolatkowie sami rozwiązywali swoje problemy.

Aktualnie jest to jeden z moich ulubionych seriali, i naprawdę gorąco polecam, wszystkie trzy sezony wciągnęłam jednym tchem.
Zapraszam do zobaczenia :)

Zdj
https://media.npr.org/assets/img/2016/07/27/stranger-things-smaller_wide-99c8faf29a458cf6e5be0fd505a4ebdf8bc337ef.jpg?s=1400

''List miłosny do lat 80-tych''

8 odcinkowy serial Netfilxa (premiera lipiec 2016), łączący w sobie elementy gatunków przygody, horroru i science-fiction. Oto historia żerująca na nostalgii do współczesnych filmów Spielberga, Kina Nowej Przygody i grozy rodem z powieści Stephena Kinga - i robi t tak wspaniale, że można tylko oglądać i sie zachwycać. A mowa tu oczywiście o..

Jest to niczym prezent dla wszystkich wychowanków lat 80-tych, do których niestety nie należę. Ten przypominający bardziej 8-godzinny film niż typowy serial jest przesiąknięty popkulturą tamtych lat. Fabuła wydaje się banalna; mamy potwora, tajemnicze zniknięcie chłopca i pojawienie się gościa z nadprzyrodzonymi zdolnościami. Brzmi znajomo? Bo tak jest. W tym serialu niemal wszystko jest skądś pożyczone; widzieliśmy już takich bohaterów, takie pomysły. Nie jest to zbyt oryginalne. W takim razie co tak wszystkich zachwyca? Historia opowiedziana naprawdę wyjątkowo, z umiejętnie prowadzonym tempem, ciekawie budowanym napięciem i atmosferą. Oczywiście olśnią nas także utalentowani aktorzy, zarówno bardziej znani jak i ci dopiero rozpoczynający swoją przygodę z aktorstwem. Szczególne brawa dla dziecięcej obsady. Ten serial po prostu świetnie się ogląda. Bardzo dobra konstrukcja fabularna pozwala nam odkrywać tajemnice, kolejne elementy układanki. Początkowo dość dezorientujące, potem coraz bardziej logiczne. Wszystkie odcinki ogląda się z zapartym tchem. Amerykańscy krytycy zwracają szczególną uwagę na to, jak uniwersalny jest to serial. Odnajdą się w nim zarówno ci, którzy wychowali się w latach 80-tych, ich rodzice, a także tacy, którzy nie mają nic wspólnego z tamtymi czasami.

Tutaj chyba zakończę swoją mini recenzję, jeśli jeszcze nie widzieliście Stranger Things serdecznie zachęcam Was do oglądania.
Do zobaczenia :)


Zdjęcia:
https://media.npr.org/assets/img/2016/07/27/stranger-things-smaller_wide-99c8faf29a458cf6e5be0fd505a4ebdf8bc337ef.jpg?s=1400https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/38/Stranger_Things_logo.png

Strata czasu ?

Seriale. To słowo zawsze wywołuje mieszane uczucia. Jedni twierdzą, że to strata czasu, inni zaś bohatersko bronią tego rodzaju rozrywki. Bo to przecież rozrywka. Ja osobiście od przeszło roku podpisuję się pod tą drugą grupą. Seriale zawsze kojarzyły mi się z głupotami puszczanymi w polskiej telewizji, a osoby oglądające je utożsamiałam z nolife'ami bez zainteresowań czy ambicji. Albo starymi ludźmi, którzy nie wiedzą co zrobić z życiem po emeryturze. Dlaczego więc zaczęłam oglądać seriale? Największy wpływ mieli chyba rówieśnicy. I przede wszystkim wreszcie przyjęłam do wiadomości, że oprócz ''M jak miłość'' istnieją także te dobre seriale. Zagraniczne głównie. Od czasu do czasu napotykałam w internecie strzępki jednego z najbardziej popularnych seriali ostatnich lat. Gra o tron. Zdjęcia, wpisy, zwiastuny..aż w końcu rozmowy wśród znajomych. Wyszukiwarka poszła w ruch, Got s01e01..play. I tak się zaczęło. Potem kolejne i kolejne. Dlaczego wkręciłam się w to aż tak bardzo? Co takiego maja w sobie seriale? Oprócz oczywiście wartości merytorycznej, wciągającej  fabuły, że aż trudno się oderwać? Powiedziałabym, że dużym atutem jest ich podział na odcinki. Dużo łatwiej jest znaleść czas na 40 min odcinek niż na 2h film. Zwłaszcza mając ''napięty grafik''; szkoła czy praca, obowiązki domowe, dodatkowe zajęcia itd. No i oczywiście jest to także forma odpoczynku. Trzeba tylko uważać by nie przerodziło się to w nasze główne zajęcie w ciągu dnia, sama w pewnym momencie popełniłam ten błąd i można się tylko domyślić jak to się skończyło. Jest to także tania forma rozrywki. Netfilx oferuje nam przystępną dla przeciętnego Polaka cenę za miesięczną subskrybcję. Bezpłatną możliwością jest też oglądanie w internecie, jednak nie zawsze wszystko tam znajdziemy i jakość może być niezadowalająca. Kolejną przewagą seriali jest możliwość śledzenia przygód bohaterów przez znacznie dłuższy czas niż w np filmach. Często rozwijają większą liczbę wątków z większą dokładnością, ponieważ najzwyczajniej w świecie nie mają takiego ograniczenia czasowego. Czasami zdarza się także, że drugoplanowi bohaterzy dostają własne spin-offy. Czego więcej pragnąć, niż kolejnych godzin spędzonych z ulubioną postacią? To także zwiększa ryzyko na niepowodzenie serialu, o którym może napiszę innym razem. Seriale są także sposobem na naukę angielskiego. Oglądając je w oryginale bądź z napisami, szczególnie po angielsku, przyswajamy nowe, przydatne słownictwo. Oczywiście nie zastąpi nam to tradycyjnej nauki oraz zanim zrozumiemy cokolwiek musimy opanować pewne podstawy. Jednak jest to znacznie ciekawszy sposób na przyswajanie języka. I dosłownie nie wymaga zbyt dużo pracy, słówka same wchodzą do głowy.
A więc to narazie tyle, do zobaczenia :)